zaległości

Witajcie:)

No i znowu narobiło mi się zaległości... Praca, robótki, wakacje, tyle tego było, że brakło czasu na uporządkowanie zdjęć i wpisy ciągle odwlekałam, odwlekałam... 

Ale teraz, mam nadzieję, uda mi się nadrobić zaległości.

Wprawdzie nie wszystkie moje "wytwory" udało mi się sfotografować (bo już trafiły do prawowitych właścicieli), ale i tak tego, co jest, starczy na kilka wpisów:)

Dzisiaj jednak, na przeprosiny, chciałabym Was uraczyć kwiatami .

Zdjęcia robiłam już od wiosny, zapraszam Was więc do mojego wiosenno-letniego ogrodu:)

Jak już wcześniej pisałam, mój ogród jest miejscem, w którym przede wszystkim rządzi natura, ja staram się jej nie przeszkadzać, jedynie co jakiś czas ją koryguję. Stawiam na naturalność i ekologię. Wynika to z wielu powodów, ale generalnie mogę stwierdzić, że funkcjonuje tu (bo musi:) zasada: minimum kasy, zero chemii, ile trzeba czasu i mnóstwo serca! Co z tego wyszło? Jeśli jesteście ciekawi, zapraszam... Uprzedzam, dzisiaj będzie duuużo zdjęć.

Nasz ogród generalnie ma 4 części: z tyłu domu chłopcy mają boisko ( z bramkami oczywiście:), jest część przy tarasie, bardziej formalna i otwarty, największy fragment ogrodu, z królującymi na środku brzozami i warzywnikiem, lekko schowanym z tyłu za huśtawkami. Jest jeszcze świątynia dumania, o której pisałam Wam wcześniej.

W zeszłym roku powstał drewniany taras, który tej wiosny prezentuje się tak:

Jak widzicie, królują typowe kwiaty ozdobne łączone z trawami i rozchodnikami. Na stole oczywiście muszą stać świeże kwiaty, najlepiej rumianku. Rozsiewa się w warzywniku jak szalony a ja z radością zbieram, suszę, dekoruję, eksperymentuję z kosmetykami (właśnie dzisiaj zrobiłam swój pierwszy poważny krem!) - ale o tym w innym poście.

Za tarasem mamy miejsce, gdzie z różnych względów nie możemy zakopać rury (z rynny), ani to wykosić, ani to ładne, wpadłam na pomysł, by stworzyć rabatkę, którą roboczo zatytułowałam: Kącik z rurą:) Tak nam się ta nazwa spodobała, że już tak zostało.

Widzicie tego żółtego koszmarka na środku? To właśnie ta rura;) Nie widzicie? No i o to chodziło, żeby od paskudy odwrócić uwagę.

A teraz zapraszam na chronologiczny przegląd moich ukochanych kwiatów:

pod wierzbą wesoło witają wiosnę szafirki 

z trawiastej ściółki (może nie najpiękniejsza, ale bardzo praktyczna i ekologiczna) wystawiają śnieżnobiałe główki anemony

a w świątyni dumania dumnie góruje perukowiec podolski. Cieszy mnie tym bardziej, że kiedy go sadziłam 5 lat temu miał całe 3 listki i 10 cm, a teraz! Pierwszy raz zakwitł!

ale czym byłaby moja świątynia dumania bez róż! te nigdy nie zawodzą:

Na koniec spójrzcie na orliki! Zdumiewają mnie zawsze swoimi kształtami, zobaczcie, jak pięknie prezentują się w słońcu!

To już koniec naszej wędrówki. Mam nadzieję, że choć trochę osłodziłam Wam ten czas miniony:)

Do zobaczenia wkrótce:))

Gosia

Wiosennie - ciąg dalszy

Witajcie:)

Jak widzicie, nadrabiam zaległości, tym razem króciutko acz treściwie. I znowu inspiracja Danusina, tym razem kolory: biały i beż. A ponieważ wiosna coraz odważniej wkracza w nasze życie, to oczywiście muszą być i kwiaty! Tak właśnie powstała tunika:

I na koniec jeszcze chciałabym Was rozweselić żonkilami:))

Życzę słońca!

Gosia:)

Wiosennie

Witajcie:)

Bardzo dziękuję Wam za życzenia i cierpliwość... bo rzeczywiście ostatnio rzadko tu bywam.

Dziękuję też za wyrozumiałość:))

Tak jak ostatnio wspomniałam, nadszedł czas na prezentowanie zaległości.

Za oknami już prawdziwa wiosna, kwiaty również zakwitły na moich najnowszych pracach:)

Na początek zatem kilka zdjęć z ogródka:

Postanowiłam smutne, pozimowe tuje rozweselić bratkami. Prawda, że od razu lepiej?

Ale, ale, do rzeczy.

W tym poście chciałabym Wam przedstawić - szklaneczkę.

Niepozorna, uszczerbiona, nie nadawała się właściwie do niczego. Jedno z wyzwań kolorystycznych Danusi dotyczyło koloru żółtego, no i wtedy ujawniło się przeznaczenie wspomnianej szklaneczki - świecznik!

Po małym decoupage'u szklaneczka prezentuje się o tak:

Prawda, że od razu lepiej? I ile słońca wniosła! Dziękuję Ci, Danusiu, za inspirację, szkoda, że nie zdążyłam na wyzwanie, ale nie szkodzi - świecznik cieszy i to jest najważniejsze:))

Na koniec z uściskami kwitnące jak oszalałe od 2 miesięcy wrzośce:

Cudownej wiosny!

Gosia:)

Alleluja!!!

Witajcie:)

Ale ten czas pędzi... ledwie wspominałam Boże Narodzenie a tu już Wielkanoc!!!

Wybaczcie mi tak długą absencję, ilość zajęć (w tym robótek) chyba mnie ciut przerosła...

Chciałam wziąć udział w styczniowym, lutowym wyzwaniu u Danusi i Agatki, owszem, zrobiłam co trza, ale... za późno. I tak mi ten czas ucieka. Stwierdziłam więc, że wyzwania wyzwaniami, a życie życiem (zwłaszcza jak pędzi) i będę pisać jak coś zrobię a nie próbować się wstrzelić w terminy:)

I jak postanowiłam to nagle patrzę - Wielka Sobota!

Więc cóż ja Wam będę ględzić. Są rzeczy ważniejsze od uciekającego czasu, od wyzwań, bloga, tysiąca zadań... A wiecie co? No, już Wam powiem:) Bo właśnie wróciliśmy całą rodzinką (pierwszy raz w komplecie) z rezurekcji:

CHRYSTUS ZMARTWYCHWSTAŁ

ALLELUJA!!!

Radujmy się więc, bo dzięki Niemu wszystko jest możliwe i nabiera sensu:))) 

Ja głęboko w to wierzę i życzę Wam wielkiej radości ze zmartwychwstania:)

Cieszcie się tym czasem z rodziną i najbliższymi,

my do świętowania przygotowaliśmy się o tak:

czyli mech, brzozy i bazie z nieodłącznymi (zeszłorocznymi) wydmuszkami:)

Pierwotnie miały to być wydmuszki z brzozowych gniazdkach, ale jak widzicie, tylko raz mi wyszło coś w obłym kształcie, reszta kanciata, ale nic to, efekt  i tak mi się podoba a Wam?

Zastanawiacie się może, dlaczego obrus nie biały, klasyczny a wściekle pomarańczowy? Po szarej, wyjątkowo w tym roku szarej zimie tęsknię za kolorem, a ponieważ pasuje i do zasłon i do zastawy (z kaszubskim wzorem), dodatkowo daje mnóstwo energii i radości życia, to właśnie pomarańcz króluje na naszym wielkanocnym stole, który już czeka na jutrzejszych gości:

Oczywiście baran własnoręcznie pieczony, baba też, na stole jeszcze skromnie, jutro rano się zapełni:))

Ale żebyście nie myśleli, że u nas tak wściekle pomarańczowo - kącik z tego samego pomieszczenia, którego dominującym kolorem - wbrew pozorom jest niebieski:)

Stąd niebieskie jajuszka:) wesoło zawieszone na gałązkach pigwowca.

Tak więc nic, tylko zasiąść rankiem do stołu... 

Wam i sobie życzę zatem jeszcze 

SMACZNEGO:))

Gosia

prezenty, dywan i... ekspresowa obudowa kominka

Witajcie:)

Cieszę się, że spodobały Wam się nasze świąteczne dekoracje.

Święta to oczywiście czas prezentów. Nie tylko tych kupowanych, ale także tych najcenniejszych, bo własnoręcznie robionych. W tym roku nawet nasze dzieci zaangażowały się w "pomoc Aniołkowi" i przygotowały własne prezenty:)

Chciałam Wam dzisiaj pokazać prezent, który jest wyjątkowy. Po pierwsze dlatego, że pierwszy raz robiłam tak dużą pracę, kompletnie bez wzoru, na czuja a po drugie - i najważniejsze - dla wyjątkowych osób, naszych przyjaciół, na nową, wspólną drogę życia. Jakiś czas temu pokazywałam Wam już zapowiedź tego "dzieła" i dawno już zostało wręczone Młodej Parze, ale skoro mamy czas podsumowań, pomyślałam sobie, że to dobry moment, by Wam go pokazać.

Oto on, mój pierwszy dywan:

Dywan ma rozmiary ok. 120 cm na 190 cm, wykonałam go z bawełny (sznurka połączonego z włóczką)

W sumie okazało się, że może także pełnić funkcję pledu

 Pastelowe barwy i bawełna zostały wybrane z uwagi na przyszłych właścicieli. Ciekawa jestem jak Wam się podoba?

Kolejne prezenty, to już decoupage - dla przyjaciółki przygotowałam świecznik i kolczyki.

Motyw kolczyków był oczywisty - przyszła właścicielka jest miłośniczką ogrodów, zwłaszcza hortensji. Chciałam więc, by w środku zimy mogła zakwitnąć:)

A na koniec - hit tegorocznych świąt w naszym domu. Od pięciu lat, jak mieszkamy na wsi, nie mamy obudowy kominka. Z wielu powodów: a to z kominem były problemy, a to kominek się psuł, a to nie było koncepcji, o funduszach już nie wspominając. Ale w tym roku postanowiliśmy w święta nie oglądać rur i innych zbiorników i... stworzyliśmy z Kochanym Mężulkiem najszybszą i najtańszą obudowę świata!

Wystarczyła juta, stare złote łańcuchy choinkowe i taker. Zdjęcie niestety nie oddaje kolorów, ale daje nieco wyobrażenia o naszym pomyśle.

Opcja obudowy tak się spodobała rodzinie i znajomym (zwłaszcza juta), że prawdopodobnie we właściwej obudowie użyjemy tego materiału. Póki co, rur nie widać, jest świątecznie, więc wszystko ok:)

Pozdrawiam Was bardzo cieplutko! Jestem ciekawa Waszych opinii na temat naszych "tworków":)

Gosia

Poświątecznie, noworocznie:)

Witajcie w Nowym Roczku:)

No i zaczął się nam Miłościwie Panujący 2016!

Życzę Wam, aby to był czas wielu inspiracji, kapitalnych realizacji Waszych marzeń i żeby nie opuszczał Was uśmiech a każdy dzień upływał w otoczeniu ukochanych osób!

Jeśli jeszcze do tego zechcecie gościć na gosiaczkowychpasjach - będzie mi bardzo miło:) Tak miło, jak witać nową obserwatorkę:))

Ponieważ czas świąteczny przeznaczyłam dla rodzinki:) 

Jak pewnie wiecie, pieczenie i lukrowanie pierniczków z dziećmi to bardzo słodka praca:) Własnoręcznie, a raczej własnopalczasto stworzyli takie oto dzieła.

Postanowiłam odrobić zaległości i pokazać Wam kilka zdjęć z naszego domu oraz najnowsze prace.

W tym roku królowały: złoto, czerwienie i zieleń świerka, czyli bardzo klasycznie. Ponieważ wiecznie żyjemy na debecie czasowym i finansowym:0, więc trzeba się wykazać kreatywnością...

Choinkę ubierali moi chłopcy, nieźle im poszło, prawda?

w sypialni królują szarości i pudrowy róż, stąd nieco inna kolorystyka:

                             

to "cóś" w czym są bombki, to miał być koszyk z papierowej wikliny (moja pierwsza - nieudana - i ostatnia, jak dotąd próba w tej technice). Ale szkoda mi było tego koszmarnego zwijania rureczek, więc spryskałam złotą farbą i proszę! Na coś się przydało:)

Oczywiście przed domem też nie mogło zabraknąć akcentów świątecznych:

 i koniecznie na tarasie, bo ogród soczystością trawy bynajmniej nie przypominał o świętach...

Dobrze, że moja Kochana Siostrzyczka przysłała mi zdjęcie z ich tarasu (szczęściarze spod granicy kanadyjskiej), to mogłam Wam trochę zimy dać na stronie startowej.

Jak więc widzicie, skromnie u nas, ale staram się stworzyć miły, rodzinny, ciepły i świąteczny klimat, którym chciałam się i z Wami podzielić w formie blogowego kolędowania:)

Rok 2015 przyniósł w moim życiu wiele zmian, jedną z nich było założenie tego bloga.

Nie spodziewałam się, że będziecie mnie tak licznie odwiedzać, że spodobają Wam się moje prace...

Wasze komentarze dają mi dużo radości i utwierdzają w przekonaniu, że to, co robię, ma sens,

DZIĘKUJĘ:)))

Mam trochę zaległości zeszłorocznych (czyt. niezamieszczonych zdjęć prac), więc będę się starała je sukcesywnie zamieszczać w ramach podsumowań roku.

Na początek - tak na opak - ostatnia z moich prac - chusta.

Zostało mi trochę włóczki i spróbowałam sobie zrobić pierwszą chustę:

wykonałam ją z mieszaniny wełny z poliamidem, więc jest cieplutka, ale mnie nie zje (bo mnie strasznie wełny gryzą, brr!), wzorem ażurowym na drutach, potem na szydełku. Końcówki mają dodatkowo perełki, motyw powtarzający się w getrach (o nich niedługo), bo to taki komplecik miał być:)

i mimo, iż zabrakło mi włóczki i musiałam wzór nieco zmodyfikować, wydaje mi się, że wyszło całkiem nieźle...

A Wy co sądzicie?

Mam nadzieję, że Wasz rok 2016 rozpoczął się równie sympatycznie jak u nas:)

Pozdrawiam!

Gosia